بگذارید قصه بگویم:
مدرس وارد کلاس میشود و یک مطلب را بهصورت بسیار علمی و دقیق توضیح میدهد. کلاس کاملاً ساکت است. مدرس تصور میکند که این سکوت نشانه رضایت است و با شجاعت از مخاطبین میپرسد:
سؤالی دارید؟
باکمال تعجب میبیند بهترین شاگردش سؤالی بسیار بدیهی و ساده میپرسد، انگار هیچچیز متوجه نشده است. دوباره به همان روشِ دقیق و خشک تدریس میکند این بار در کلاس همهمه میشود، انگار همه خسته شدهاند. استاد بعد از یک ساعت تدریس واقعاً خسته شده، صدایش گرفته و فقط سعی میکند کلاس را آرام کند.
استاد میگوید: ببینید میدانم این مبحث سخت است اما چارهای نیست!
مشکل اینجاست که تمام جلسات این استاد به همین شکل شروع میشود و به پایان میرسد.
اشکال از کجاست؟
برچسب:
نویسنده: نیکی اکبری